Można spotkać się z opinią, że państwo powinno jedynie wspierać powstawanie naturalnych klastrów. Czy więc ustawa jest potrzebna?

Nie ulega wątpliwości, że rozwój klastrów w Polsce jest sprawą na tyle istotną, że powinien być uwzględniony przy kształtowaniu polityki gospodarczej państwa. Problem jednak w tym, że klastry rozwijają się przez lata, a rządy zmieniają się w Polsce bardzo często. Ustawowe podstawy funkcjonowania klastrów tworzą bardziej stabilne warunki.

Ponadto można przytoczyć szereg istotnych argumentów za ujęciem niezbędnych zmian prawnych ułatwiających podejmowanie wspólnych inicjatyw gospodarczych w jednym akcie prawnym.

Celem nadrzędnym jest usuwanie istniejących barier utrudniających podejmowanie wspólnych przedsięwzięć gospodarczych - zwłaszcza na wsi: zmniejszenie progu inicjatywy gospodarczej i zmniejszenie do niezbędnego minimum ryzyka związanego z jej podejmowaniem.

Zmniejszenie progu inicjatywy gospodarczej jest możliwe poprzez:

• stworzenie klastrów, do których łatwo przystąpić i wystąpić bez żadnych kosztów
• wprowadzenie zarządzania przez przedsięwzięcia, przez co unika się konieczności utrzymywania kosztownych struktur
• opracowanie standardów - dzięki nim jeden podmiot (korrdynator) może rozliczyć różne przedsięwzięcia, nawet w różnych kastrach (obniżenie kosztów tych rozliczeń);
• możliwość wspólnego marketingu, budowy wspólnej marki itd...
• współpracę rolników i przedsiębiorców na zasadach umożliwiających udział rolników w przedsięwzięciach zmierzających do produkcji przetworzonej zywności, bez utraty przez nich statutu rolnika (składki ZUS)

Zmniejszenie ryzyka można uzyskać poprzez konsekwentne stosowanie zasady, że każdy odpowiada za swoje czyny. W przypadku przedsięwzięć wspólnych mozna to osiągnąć poprzez zastosowanie proporcjonalnego rozkładu zobowiązań.

1. Umożliwienie podziału dochodu według zaangażowania w jego wypracowanie i (co ważniejsze) podział zobowiązań w takiej samej proporcji.
2. Umożliwienie uwzględnienia przy ustalaniu progu przy którym konieczne jest przejście na pełną księgowość obrotu skorygowanej sprzedaży produktów grupy (jeśli sprzedawca ma udział jedynie w połowie - może przyjąć jedynie połowę obrotu).
3. Znalezienie formy współpracy rolników i przedsiębiorców umożliwiającej tym pierwszym udział w przedsięwzięciach związanych z przetwarzaniem żywności i jej sprzedażą bez konieczności podejmowania pozarolniczej działalności gospodarczej

• Wszędzie, gdzie wprowadzano programy budowy klastrów odbywało się to przy wsparciu państwa.
  Ustawa tworzy podstawy do tego, by móc efektywnie wydawać środki przeznaczone na tzw. rewitalizację wsi.
  
• Klastry - jako struktury charakterystyczne dla wolnego rynku umożliwiają zmniejszenie ryzyka, że kierowane na wieś środki spowodują zachwianie konkurencji pogłębiając nierówności społeczne, albo też (co gorsza) - zamiast trafić do tych, którzy są aktywni na rynku - zostaną "zagospodarowane" przez specjalistów od utylizacji funduszy.
• Należy zwrócić uwagę na to, że Polska różni się od krajów Europy Zachodniej. Naturalny rozwój przedsiębiorczości wiejskiej został u nas zahamowany na pół wieku z chwilą wybuchu II wojny światowej. Trudno więc liczyć na masowe powstawanie naturalnych klastrów wiejskich (choć sporadycznie one powstają).
• Ustawa zapewni silniejsze zakorzenienie grup w gospodarce niż ma to miejsce w przypadku konsorcjów.